PULONG SA GI-BRAIN TUMOR NAMUNG SILINGAN SA WARD 11

photo-1450776598040-e0dbb5665213.jpg
https://unsplash.com/@krista

Ayaw ko suwatig balak

ayaw

–tutuki lang ko

gikan sa akung samaran nga ulo hangtud sa mga bungtud nga gaginhawag lawum

totoy, tiyan

ug kwebang baba

tanawa

kabantay ka unsay kalahian nako sa uban?

ako kay estatwa

oo, tawu ko nga nahimung batu pero tawu gihapun

gaginhawa, hilum

apan sa uban

saba

kay dili kahipugngan ang mga ngalan nga muduaw sa akung panumduman, ngalan sa mga tawu nga akung gibiyaan

bisag dili pa ko intawun

andam.

 

Trans:

WORDS OF OUR BRAIN TUMOR PATIENT IN WARD 11

Don’t write me a poem

don’t

–just look at me

from my wounded head to the mountains that breathe deep

breasts, stomach,

and the caved mouth

look

have you noticed what makes me different from the others?

I am a statue

yes, I’m a person transformed into stone but a person still

breathing, silent

but for the others

noisy

because no one can stop the names from visiting my memory, names of people

who I have deserted

even when I’m not yet

prepared.

 

*image by Krista Mangulsone

Advertisements

Chrysanthemums

photo-1433208406127-d9e1a0a1f1aa
https://unsplash.com/@aaronburden

Tigsingkwenta, puti

nga chrysanthemum

sama sa sando ni papa

nga karun akung gikuso-kuso

para mawala ang mantsa

sa suka.

 

Puti, humut

dili sama sa aslum nga baho nga

taud-taud na pung mugawas gikan

anang na-ughan nga baba.

 

Puti, luspad

sama sa kalimutaw sa uwak nga gahuwat

gawas sa amung balay.

 

Trans:

Fifty peso-worth, white

chrysanthemum

like papa’s sando

which now I had to wash

to remove the vomit

staining it.

 

White, fragrant

unlike the sour scent

which had been flowing out from that

drying mouth.

 

White, pale

like that of the crow which waits

outside our house.

 

*image by Aaron Burden

Lahat

ball.jpg

Binigay ko sa’yo ang lahat

Sige, simulan natin sa mga lobo,

sa placard na bitbit ko, sa sorpresa

dahil nais ko’ng gawing espesyal

ang araw ng kapanganakan mo

dahil sa pagdating mo sa mundo

nasilayan ka

ng puso ko.

 

Balikan natin ang mga kuwento-kuwento,

mga detalyeng naririnig ko,

mga lihim na may kalakip na patalim

na makailang ulit na tumarak sa akin

at kung bakit,

diosko bakit

mas pinili pa’ring ngumiti sa harap mo?

 

Binigay ko sa’yo ang lahat

kaya natutunan ko’ng hindi lahat ng “lahat”

ay sasapat

minsan pala kahit ituun ko ang aking mga mata,

aking tinig, aking kamay at puso,

wala at wala kang masasalat

ang paglalambing na iaalay ko sa’yo

ay magbabalot lang ng init sa gabi

na unti-unti ring maglalaho

gaya ng dilim sa pagdating ng liwanag.

Oo alam ko

—kaya sa paglisan ng gabi

ang text ko, “Good morning, bi”

nagpapaalala na kahit wala na ang init

eto ako

handang i-refill yang salawahan mo’ng puso

ng ako, ako, ako, ako

kasi eto lang ang alam ko,

ang ibigay sa’yo ang lahat

ng ako.

 

~image by Jacob Chen

Those Three Words

 

337b2438039753-57544d8043601
from the More Hugs project (Ken Lo)

I ceased to belong to myself

the moment I met you.

My name sounds too foreign, too alien

yet, say it once — even in a whisper

and I’m home.

(Fun Fact: These ears collect my name from your lips;

it’s in that clear-glass jar

swimming with the sands of time.)

 

My hands are not mine

they are slaves that itch to uncover

those parts you always hide

—tucked at the sleeve and hem

of insecurities that with my touch

break free

like flakes of dead skin

My hands are slaves.

 

My spine is yours to summon

ask for a hug—it concaves

beg for my touch—it convexes

cry like a little child whose balloon slips

from chubby hands

and my spine stands erect

firmly planted so that you can lean

and still weep without falling.

 

My pen’s ink is a devout lover

each stroke it fills,

each space it occupies on the sheet

breathes adjectives,

your quirks, your moods,

collects definitions

just so no doubt could ever cloud

what it is I mean when I write

those three words.

 

 

17C

photo-1419107762371-d34cf8a2549a.jpg
https://unsplash.com/drewpatrickmiller

Pipila ka pares sa tiil ang gapunduk

sulud sa jeep:

niay abugun, layu guru’g gilakwan

nia puy puwa’g kuku, gisuluta’g sinaw nga sandalyas

niay gatagu sulud sa leather black nga sapatos

ug niay sama naku, ga-blue nga sneakers.

Ig huut aning jeep

ang ubang pares kay magtinamakay

ug ang padung matamakan

mahimung kaka — mukamang

ug kung paspas, maka-ikyas ug tago sulod sa kuweba

ubus sa lingkuranan.

Naa puy mga pares nga

kiat ug dagway, musayaw ug tago

kay ang dalunggan sa nanag-iya

gipaslaka’g musika

maung mahimung bungul

(o magpabungul-bungul)

 — di mudawat sa namalihug ug plete.

Ug nia puy mga pares

nga sa kalayu sa biyahe,

natiman-an na ang pagpuyu ug paghuwat

kay kabalo ning mga tiila

nga ang jeep muhunung

ug sama sa uban

kinahanglan ang pares nga munaug,

mulakaw ug mutamak

sa ilang kaugalingung salug.

~~

17C

Several pairs of feet have

settled inside the jeepney:

here are dusty pairs, might’ve walked far

some had red nails, put on shiny sandals

some cower inside the leather black shoes

and some, like me, wore blue sneakers.

When the jeepney is full

some pairs would step on each other

and those pairs that will be stepped on

become a spider — crawling

and when fast enough

escape and hide inside the cave

beneath the seat.

Some pairs are restless

dancing in discreet

because the ears of its owner

are plugged with music

turning them deaf (or feigning deafness)

— won’t take the passed fare.

And there are pairs

that with great distance

remember to stay still and wait

because these pairs knew

the jeepney will stop

and like the others

the pair needs to step down,

walk and step on

its own floor.